Taniec o nazwie Popping, należy do kultury hip-hopu, jako street dance. Każdy SD, należy do tej kultury. Jest on również wymieszany z funk stylami. Popping to oryginalna nazwa tego tańca. Można to zrozumieć jako electro budy, lecz naprawdę jest to popping. Jest to ogromnie skomplikowany taniec, wymaga niesamowitej koordynacji ciała. Trzeba poruszać się zgodnie z rytmem muzyki, oraz umieć spinać i rozluźniać mięśnie w rytm. Nazwą jaka jest używana na takiego tancerza to popper.

Z tym stylem związanych jest wiele innych technik. Najgorsze w tym całym tańcu jest to że te szybkie rozluźnianie mięści, oraz ich napinanie nie należy do całego ciała, lecz raz innej części jej, a raz innej. Klatka piersiowa, nogi, ręce i tym podobne każdy pracuje osobno. Taniec ten jest wspaniale rozwinięty i posiada wiele stylów.

Jest to ogólnie bardzo znany rodzaj tańca, nie tylko znanego jako taniec kulturowy Hip-Hopu, ale ogólnie ludzie którzy to tańczą nie wiedzą wiele o tej kulturze, natomiast break dance jest ich życiem. Pierwotnie to nazywało się breakin, czy też bboying. Przede wszystkim taniec ten wymaga wielkiej sprawności fizycznej, nawet wymaga w pewnym stopniu znania ruchów z akrobatyki. Jest również bardzo kontuzyjny, ponieważ wymaga ciężkich ruchów.

Aby zapobiec prawdopodobieństwa kontuzji należy się przed każdym treningiem, występem czy też turniejem porządnie rozciągnąć w każdym miejscu. Trzeba również mieć dobre poczucie rytmu, aby wrzuć się w muzykę i tańczyć z dobrym dla oka rytmie. Osoba która tańczy break dance to Bboy, lub Bgirl. W większości przypadkach tańczą go mężczyźni, lecz zdarzają się również kobiety, najczęściej w Japonii. Nazwa oryginalnie pochodzi od słowa breakboy, lecz nazwa jest uproszczona dlatego dużo lepiej brzmi.

Wiele można pisać na temat Hip-Hopu. Nie jest to tylko muzyka. Zawsze, gdy usłyszymy hip-hop, kojarzymy to z muzyką. Jest to kultura, i dzięki tej kulturze powstała muzyka hip-hop'owa Rap. Powstał on w Stanach Zjednoczonych "Ameryce", w New Yorku. Kultura ta dzieli się na wcześniej już wspomniany rap, czyli tak zwane nawiki hip-hopowe. Muzyka, w której raperzy starają się coś przekazać. Drugim ważnym elementem kultury są graficiarze.

 Graffiti na murach jest bardzo często widziane w przeróżnych większych miastach, jak i nie tylko miastach. Oczywiście malowanie po czyjejś własności jest zabronione, lecz raczej większość graficiarzy, nie zwraca na to uwagi. Taniec, również należy do kultury. Głównie jest to Break Dance, przy muzyce hip-hopowej bardzo często tak zwani BBoyie poruszają się w rytm dźwięku. Ostatnim najważniejszym elementem kultury jest DJing, czyli umiejętność posługiwaniem się sprzętu do robienia beatów hip-hopowych. Dzięki takim też powstaje większość piosenek polskiego Rapu. Również podkłady bez dźwięków, dzięki której łatwiej jest grupie bboyiów. Również do hip-hopu należy moda, czyli bluzy z kapturami i tym podobne. Ostatnimi elementami są beatboxerzy, oraz Slangierzy Hip-Hopowi.

Podkład muzyczny często spotykany w różnych gatunkach muzycznych, najczęściej jednak w rapie. Tempo uważane za podstawowe, to 95 bpm. Podstawowym składnikiem beatu, bez czego owy beat by nie istniał to perkusja. Podstawowymi dźwiękami perkusyjnymi są: hi-hat, werbel oraz stopa.

Poza perkusją ważną rolę odgrywa też linia basu oraz linia melodyczna. W czasach dzisiejszych można wyróżnić wiele stylów producenckich. Między innymi są to Newschool prezentowany między innymi przez The Neptunes, Crunk (tutaj należy wymienić Lil Jon'a) oraz na przykład podkłady czysto funkowe w tym G-Funk prezentowany przez Dr. Dre. Samo słowo beat bardzo często w języku polskim zapisywane jest w sposób fonetyczny czyli bit.

Bauns to nic innego jak używane w polsce określenie na pewien styl hip hopu. Nacisk w nim jest kładziony na bit (znacznie bardziej taneczny) oraz tekst najczęściej o kobietach, używkach, seksie i imprezach. Zwrot ten wziął się od angielskiego 'bounce'. Oznacza ono dosławnie podskakiwać, podrygiwać, w slangu jednak oznacza dobrą zabawę w klubie. W polsce ten podgatunek rozwinął się na początku XXI wieku. Wtedy też hip hop zaczął częściej występować w mediach.

Sztuka, polegająca na rytmicznym tworzeniu dźwięków za pomocą ust, gardła, języka i przepony. Taka sztuka uprawiana jest już od niepamiętnych czasów. Zalążki jej można dostrzec nawet i w pieśniach plemiennych a także w wczesnym soulu i funku. Bardziej współczesny beatbox rozwijany i rozpowszechniany był przez artystów ze sceny hip hopowej w USA. Głównym promotorem beatboxu w latach 90. był Rahzel.

To on wyprowadził beatbox z podziemia i wprowadził na światową scenę medialną. Ważnym elementem całej tej sztuki, jest naśladowanie skreczy gramofonowych. Na początku tą właśnie technikę rozwijał Scratch z grupy The Roots, w późniejszym czasie zajęli się też tym członkowie Saian Supa Crew.

Taniec, bardzo często kojarzony z kulturą hip hopową. Powstał na Bronksie (dzielnica Nowego Jorku) w 1969 roku. Od tańcerzy tego stylu (nazywanych b-boy bądź b-girl) wymagana jest dobra kondycja i predyspozycja fizyczna oraz wysokie poczucie rytmu, ponieważ sam taniec składa się z różnych ewolucji akrobatycznych połączonych z tańcem w czystej postaci. Ruchy w tym tańcu można, a nawet należy podzielić na cztery większe grupy.